Ο Μπαρτζώκας της Ολύμπιας Λάρισας

Ο χρόνος θα γυρίσει πίσω. Δεν χρειάζεται δα να δώσει κάποιος κλώτσο για να αρχίσει. Το παραμύθι της Ολύμπιας Λάρισας πρέπει έχει τη δική του αφήγηση. Δεν πρέπει να λησμονηθεί. Για πολλούς λόγους.

Ένας απ' αυτούς, διαθέτει ονοματεπώνυμo: Γιώργος Μπαρτζώκας. Του προπονητή της Ολύμπιας στα τρία (από τα τέσσερα) τελευταία χρόνια της στην Α1. Στην πρώτη δουλειά του ως πρώτου προπονητή.

Όταν κάποτε ο Μπαρτζώκας αποσυρθεί, στα ιστορικά κιτάπια εκείνες οι χρονιές θα μνημονεύονται ως η αρχή της ιστορίας του.

Και η πρώτη σεζόν του στα πορτοκαλί και μπλε ως ο ομφαλός της μεγάλης καριέρας του.

Και από ένα απόγευμα στο κλειστό γήπεδο του Αμαρουσίου. Αυτό ήταν το πρώτο επαγγελματικό παιχνίδι του Γιώργου Μπαρτζώκα στον πάγκο της Ολύμπιας.

Τρία χρόνια, μία απίθανη πορεία. Όσο φωτεινή και αν ήταν η παρουσία της ομάδας της Λάρισας, άλλο τόσο σκοτεινό ήταν το φινάλε της. Άδοξο.

Το «Oral History» του Gazzetta επιστρέφει και καταπιάνεται με την εποχή του Γιώργου Μπαρτζώκα στην ομάδα που ονομάζεται Ολύμπια Λάρισας.

Την... αφήγηση αναλαμβάνουν ο ίδιος ο Γιώργος Μπαρτζώκας, ο εκ των ιδιοκτητών της Ολύμπιας, Γιώργος Μαλάκος, οι παίκτες της λαρισινής ομάδας, Γιώργος Τσιάρας και Κόρεϊ Μπέλσερ, αλλά και ο άμεσος βοηθός του Μπαρτζώκα, Βασίλης Κουτσοκέρας. Ακόμη την άποψή τους εκφράζουν και οι δύο παίκτης τους Αμαρουσίου, παρόντες το πρώτο ματς του Μπαρτζώκα (Μαρούσι - Ολύμπια Λάρισας), ο Αλέξης Κυρίτσης και ο Κώστας Χαραλαμπίδης.

Η πρώτη σεζόν (2006-2007) ολοκληρώθηκε με ρεκόρ 13-13 και την Ολύμπια στην 7η θέση και στα playoffs. Απέναντι στον Άρη αποκλείστηκε με 2-0 ήττες.

Την επόμενη, το ρεκόρ ήταν 12-14, αλλά η ομάδα του Κάμπου ήταν ξανά στα playoffs. Όμως από την 8η θέση, βρήκε μπροστά της τον Παναθηναϊκό (αποκλεισμός με 2-0 ήττες).

Η τρίτη και τελευταία του Μπαρτζώκα (2008-2009) βρήκε την Ολύμπια στην 11η θέση με ρεκόρ 8-18. Ήταν τότε που ξεκίνησαν τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα.

Τότε που άρχισε να προδιαγράφεται η σκοτεινή της μοίρα. Μέχρι την τελευταία θέση της σεζόν 2009-2010 και τον υποβιβασμό. Και την ομάδα του Μπαρτζώκα σκορπισμένη στους «πέντε ανέμους»

Κεφάλαιο 1ο: Η αρχή των πάντων

Από κάπου πρέπει να αρχίσει μία ιστορία. Το «σημείο μηδέν» στη σχέση του Γιώργου Μπαρτζώκα με την Ολύμπια Λάρισας ξεκινάει από τη σχέση που είχε με τους αδελφούς Μαλάκους, τον Γιώργο και τον Αποστόλη. Αυτή αποτέλεσε την αιτία για να ξεκινήσει κάτι που κρατάει μέχρι τώρα.

Γιώργος Μαλάκος (ιδιοκτήτης της Ολύμπιας Λάρισας): «Με τον Γιώργο είμαστε παιδικοί φίλοι. Μέναμε μαζί στο Μαρούσι, μεγαλώσαμε μαζί. Από την ηλικία των 4-5 ετών. Και πλέον, 51 χρόνια μετά είμαστε ακόμα φίλοι.Παίζαμε μπάσκετ από τότε που ήμασταν φοιτητές, εγώ στο Πολυτεχνείο, αυτός στη Νομική.

Πάντα, όταν η συζήτηση ήταν για μπάσκετ – και είμαστε και οι δύο μπασκετικοί – αυτά που έλεγε ήταν σε σωστή κατεύθυνση. Στην Ολύμπια είχαμε τον Βαγγέλη Αλεξανδρή στο ρόλο του προπονητή για τρία χρόνια, με άριστα αποτελέσματα. Όταν «χωρίσαμε» με τον Βαγγέλη θέλαμε κάτι καινούργιο.

Όταν του τηλεφώνησα για να του πω τι θέλω, με ρώτησε αν τον ήθελα για δεύτερο προπονητή. Ήταν ήδη στο team του Αμαρουσίου, με τους Αγγέλου και Γκέκο μπροστά του.

Πέρα από τη σχέση μας και την εμπιστοσύνη που υπήρχε και υπάρχει, είμαστε σαν αδέρφια. Ό,τι έλεγε, προπονητικά κι μπασκετικά, έβγαινε. Τελικά ήρθε, πήρε την ευκαιρία. Τότε ήταν που είχαμε πάρει και τον Πρίντεζη. Εκείνη η διαφήμιση του Ultrex είναι ουσιαστικά τα χρόνια του Γιώργου στη Λάρισα».

Γιώργος Μπαρτζώκας (προπονητής Ολύμπιας Λάρισας 2006-2009): «Ήμουν τρίτος προπονητής στο Μαρούσι και με πήρε τηλέφωνο ο Μαλάκος με τον οποίον μας συνδέει φιλία ετών και μου πρότεινε να αναλάβω πρώτος προπονητής. Ήμουν αρνητικός στην αρχή, δεν ήταν εύκολο για εμένα, ωστόσο μετά από τις συζητήσεις που έκανα μαζί τους επιβεβαίωσα τη φήμη που υπήρχε γύρω από τον τρόπο λειτουργίας της ομάδας, που ήταν αρκετά μοντέρνος για την εποχή.

Είχα περάσει από όλες τις βαθμίδες και από όλα τα στάδια ξεκινώντας από τα παιδικά, εφηβικά, ΕΣΚΑ και κάθε χρόνο κερδίζοντας θέσεις, φτάνοντας ως το Μαρούσι».

Βαγγέλης Κουτσοκέρας (βοηθός του Γ.Μπαρτζώκα στην Ολύμπια): «Ήξερα ότι είχε παίξει μπάσκετ, δεν είχαμε βρεθεί ποτέ στο ίδιο παρκέ. Ήμαστε στην ίδια ηλικία και μαζί πορευτήκαμε στο άγνωστο. Όχι στην κατηγορία, αλλά στη λειτουργία.

Υπήρχε, σε πρώτη φάση, κάτι άγνωστο. Αλλά χρειαστήκαμε μόνο λίγες εβδομάδες. Είχαμε τα ίδια ενδιαφέροντα, τις ίδιες παραστάσεις από τη δεκαετία του '80. Μουσική, εξόδους όταν ήμασταν πιο νέοι.

Βρήκαμε πολλά κοινά πεδία, ακόμη και καταστάσεις με αντιπάλους και ομάδες από τα χρόνια που παίζαμε ακόμα.

Το άγνωστο θα μπορούσε να αποτελέσει πρόβλημα. Αλλά αποδείχτηκε σε μία πολύ καλή φιλία. Ακόμη και σήμερα συζητάμε.

Η πρώτη γνωριμία ήταν φυσιολογικά αμήχανη, στο θέμα της συνεργασίας. Συναντούσα έναν άνθρωπο που δεν τον γνώριζα. Εγώ ήμουν ήδη στην ομάδα, ως βοηθός του Βαγγέλη Αλεξανδρή. Υπήρξα και παίκτης της».

Γιώργος Τσιάρας (παίκτης Ολύμπιας Λάρισας 2006-2008): «Τον γνώριζα από τα χρόνια του Αμαρουσίου. Αναζητούσα μία ομάδα μετά την ΑΕΚ, μία ομάδα να εμπιστευτεί για μία γεμάτη χρονιά.

Όλο το καλοκαίρι ο κόουτς Μπαρτζώκας μου έδειξε ότι με θέλει, μου ανέλυσε το πλάνο του. Και για εμένα δεν ήταν δύσκολη απόφαση, ήθελα να γυρίσω στη Λάρισα, τη γενέτειρά μου.

Από την πρώτη στιγμή που τον συνάντησα κατάλαβα ότι ήταν έτοιμος. Είναι σημαντικό για έναν παίκτη να αισθανθεί ότι ο προπονητής του είναι έτοιμος».

Κεφάλαιο 2ο: Τι θα γίνει, θα δώσεις μία πάσα;

Ένας rookie προπονητής. Και γύρω του μία ομάδα παικτών. Αλήθεια πώς ήταν ο Γιώργος Μπαρτζώκας στη δουλειά του στα πρώτα, δύσκολα, βήματα της καριέρας του;

Κόρεϊ Μπέλσερ (παίκτης Ολύμπιας Λάρισας 2006-2009): «Το μεγαλύτερο κέρδος από την πρώτη σεζόν ήταν η ηρεμία και η συμπεριφορά του. Τίποτα δεν φαινόταν ότι μπορούσε να τον ενοχλήσει ή να τον αποσπάσει απ' αυτό που ήθελε να πετύχει. Μετά την πρώτη σεζόν στην Ολύμπια, συμφωνήσαμε ξανά, μολονότι εγώ είχα σκεφτεί πολλές φορές ότι θα με κόψει.

Δεν ήμουν ο τυπικός Αμερικανός που έφερναν άλλες ομάδες στην Ελλάδα. Δεν ήμουν ένας ελίτ σκόρερ, αλλά ήμουν περισσότερο ένας ελίτ αμυντικός. Δημιουργούσε ρόλους, δίχως να τους καθορίζει και αυτό φάνηκε όταν δημιούργησε μία ομάδα με παίκτες που ήξερε και γνώριζε ότι θα κολλήσουν μαζί. Δεν ήταν ένας προπονητής που μιλούσε πολύ, αλλά ο τρόπος που καθοδηγούσε στις προπονήσεις και στους αγώνες μιλούσε πιο “δυνατά” για τις προσδοκίες του για το παιχνίδι μας.

Δεν υπήρχαν πολλές προσωπικές συζητήσεις. Το επιτελείο του ήταν πάντα συντεταγμένο και κατανοούσε την κουλτούρα και τον τρόπο παιχνιδιού που έπρεπε να έχουμε στο παρκέ».

Βαγγέλης Κουτσοκέρας (βοηθός του Γ.Μπαρτζώκα στην Ολύμπια): «Τότε στην ομάδα είχαμε τον Γιώργο Πρίντεζη. Στις πρώτες προπονήσεις δεν έδινα πάσα, έκανε μόνο σουτ. Ήταν μικρός ακόμα ο Γιώργος και προερχόμενος από τον Ολυμπιακό, ήθελε να αποδείξει ότι αξίζει. Σε μία προπόνηση ο Μπαρτζώκας του μίλησε και του είπε, τι θα γίνει, θα δώσεις καμία πάσα;

Είχε δημιουργηθεί μία ομάδα, αυτός ήταν ο βασικός στόχος. Αυτό που βλέπουμε τώρα στον Ολυμπιακό, ήθελε από τότε ο Γιώργος στην Ολύμπια: Κυκλοφορία της μπάλας και να αισθάνονται όλοι σημαντικοί.

Μετά από μικρό χρονικό διάστημα είχε διαλυθεί κάθε αμφιβολία. Η ομάδα διέθετε φοβερή αυτοπεποίθηση στα εκτός έδρας ματς. Και ένιωθε περισσότερο άγχος στα εντός. Αλλά για εμάς ήταν κάτι καινούργιο, τα προηγούμενα δύο χρόνια δεν κέρδισε τόσο συχνά εκτός έδρας.

Θυμάμαι ότι στον πρώτο χρόνο ήταν πολύ ήρεμος. Είχε αυτοκυριαρχία, απ' τον δεύτερο χρόνο και μετά είναι ο Μπαρτζώκας που ξέρουμε.

Ίσως όταν αισθάνθηκε την αγωνιστική ασφάλεια, όχι απαραίτητα από τα αποτελέσματα, να κατάλαβε ότι έχει το δικό του κομμάτι. Έχει περάσει στην ομάδα τη φιλοσοφία του, εκεί χαλάρωσε και αντέδρασε διαφορετικά».

Γιώργος Μαλάκος (ιδιοκτήτης της Ολύμπιας Λάρισας): «Αυτό που θυμάμαι και δεν μπορώ να ξεχάσω είναι η παρακάτω ιστορία. Μία ημέρα, ενώ προσπαθούσαμε να φτιάξουμε το ρόστερ, μου είπε ο Γιώργος για την ύπαρξη ενός πολύ καλού Αμερικανού παίκτη, ο οποίος μπορεί να είναι στο Draft και κοστίζει 7-8 κατοστάρικα.

Εμείς είχαμε μπάτζετ ενός εκατομμυρίου ευρώ. Τον αφήσαμε στην άκρη...

Μετά από κάποιες ημέρες μου τηλεφωνεί ξανά για να μου ανακοινώσει ότι ο παίκτης “κόπηκε” από το ΝΒΑ και μπορούσαμε να τον αποκτήσουμε για 100 χιλιάρικα. Ήταν ο Ματ Γουόλς. Ο τύπος μπορούσε να σκοράρει από το σέντρα, σουτάροντας με καρπό».

Γιώργος Τσιάρας (παίκτης Ολύμπιας Λάρισας 2006-2008): «Υπάρχει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της νοοτροπίας του. Στην Ολύμπια ήμουν από τους πρωταγωνιστές. Αλλά κάποιες φορές ο παρορμητισμός ενός παίκτη να παίξει, να αποδείξει τι μπορεί να κάνει, μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα. Δεν μπορεί να καταλάβει ποιο είναι το καλό της ομάδας. Αυτό που έδωσε να καταλάβω ο Γιώργος.

Εκείνη τη χρονιά είχε φέρει τον Ματ Γουόλς. Μας βοήθησε να κάνουμε μερικές μεγάλες νίκες. Όταν ήρθε, άρχισε να μου παίρνει μπάλες. Αντέδρασα. Πήγα να μιλήσω με τον . Ήταν στο γήπεδο μαζί με τους βοηθούς του. Μου εξήγησε, με όμορφο τρόπο, πως για το καλό της ομάδας πρέπει να προστεθεί ένας καλός παίκτης. Είχε σουτ, σκορ, δημιουργία και ο κόουτς μου έδωσε να καταλάβω τι έπρεπε να γίνει. Με έπεισε.

Ένας κόουτς πρέπει να έχει πολλούς και διαφορετικούς ρόλους. Είχαμε τη διαφωνία μας, αλλά τη λύσαμε άμεσα».

Αλέξης Κυρίτσης (Παίκτης του Αμαρουσίου 2005-2007): «Είχε τη φιλοσοφία του από τότε στην ομάδα, με συγκεκριμένο τρόπο. Μία εντελώς διαφορετική φιλοσοφία

Στο Μαρούσι ήταν δεύτερος ή τρίτος βοηθός, αν θυμάμαι καλά, και είχε ρόλο στις προπονήσεις. Πήρε όλα κομμάτια από τον Παναγιώτη Γιαννάκη, ειδικά στην άμυνα. Αυτή ήταν η κύρια φιλοσοφία.

Την εμπλούτισε στη Λάρισα. Του άρεσε να κινείται η μπάλα, να συμμετέχουν όλοι οι παίκτες. Αυτά τον διαφοροποίησε και άφησε το στίγμα του εκεί. Με αυτό παίζει ακόμα. Ήταν σοβαρός και μετρημένος, έδινε έμφαση στο σκάουτινγκ και την προετοιμασία της ομάδας. Τα κράτησε και τα μεγάλωσε και στους άλλους συλλόγους του. Το Μαρούσι ήταν μπροστά για την εποχή του στον τρόπο λειτουργίας, ο κόουτς πήρε πολλά κομμάτια επειδή δούλευε σε επαγγελματική βάση. Σε όλα τα επίπεδα.

Τα πρώτα στοιχεία τα έδειξε με τον Ολυμπιακό. Αυτή ήταν η ταυτότητά του. Μοντέρνο μπάσκετ, με κίνηση, με συμμετοχή, με άμυνα, κάτι ολοκληρωτικό. Έδειχνε ότι έχει περιθώρια εξέλιξης.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Είναι δουλευταράς, ασχολιόταν συνέχεια. Από το Μαρούσι ήταν όλη μέρα στο γήπεδο και δούλευε τόσο με την ομάδα, όσο και με τους παίκτες. Είχε καλή επικοινωνία και προσέγγιση. Χαρακτηριστικά θυμάμαι όλες τις ομάδες του να είναι δουλεμένες. Πάντα μου έκανε εντύπωση πως δεν έβγαιναν από το πλάνο τους, οι παίκτες ήταν πειθαρχημένοι και έπαιζαν το ίδιο από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Θέλαμε να τους... χαλάσουμε το παιχνίδι και δεν μπορούσαμε...».

Κεφάλαιο 3ο: Ο... πρίγκιπας Μπαρτζώκας

Γιώργος Μαλάκος (ιδιοκτήτης της Ολύμπιας Λάρισας): «Η ένταση που βγάζει δεν έχει καμία σχέση με τον χαρακτήρα του. Την πρώτη του χρονιά ήταν τόσο ήρεμος. Έχει φοβερή αίσθηση του χιούμορ, δεν έχει καμία σχέση με τον Μπαρτζώκα που βρίσκεται στον πάγκο.

Την πρώτη χρονιά ήταν σαν πρίγκιπας, ήρεμος. Για να μείνει μία ομάδα απαιτούσε πρωταθλητισμό. Αλλά αυτός ήταν ήρεμος. Μη λησμονούμε ότι ο ανταγωνισμός ήταν σκληρός τότε.

Δεν μπορώ να είμαι τελείως αντικειμενικός για τον Γιώργο, αλλά είναι ένα κόσμημα για το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Σεμνός, ταπεινός, με προσωπικότητα. Για εμένα, είναι μοναδικός.

Εμείς του δώσαμε την ευκαιρία, εκείνος την άρπαξε και αποδείχτηκε πανάξιος. Αναγνωρίζει μετά από χρόνια την προσφορά, ακόμα έρχεται σε κάποια καμπ. Το όνειρό του, όταν πια αποσυρθεί, είναι να προπονεί παιδάκια στην Ολύμπια.

Ο Γιώργος έχει τα δικά του κριτήρια, κοιτάζει τον χαρακτήρα και τη χημεία της ομάδας. Αλλά έχει τρομερό μάτι στις επιλογές του, πάρτε για παράδειγμα τον Κόρεϊ Μπέλσερ, ήταν μακράν ο κορυφαίος αμυντικός της ομάδας, αλλά μπορούσε να προσφέρει και στην επίθεση. Όλες οι επιλογές του ήταν value for money. Ακόμη το κάνει.

Την πρώτη χρονιά του στη Ολύμπια δεν υπήρχε καμία αμφισβήτηση. Φάνηκε από την πρώτη στιγμή ότι ήταν πανάξιος για να έχει αυτή τη θέση. Για να σωθεί, σε εκείνα τα χρόνια, μία ομάδα ήθελε πολλές νίκες. Έπρεπε να κερδίσουμε τον Άρη, εκτός έδρας. Παίξαμε τρομερή άμυνα, δεχτήκαμε κάπου στους 47-57 πόντους. Ήταν οι λιγότεροι πόντοι που είχε σημειώσει ο Άρης στην έδρα του.

Το έλεγε πριν το ματς ότι θα το κερδίσει μέσα από την άμυνα. Και το έκανε. Περάσαμε εξαιρετικά και εκτός γηπέδου, ο καλύτερος μου φίλος ήταν μαζί μου.

Γιώργος Τσιάρας (παίκτης Ολύμπιας Λάρισας 2006-2008): «Είχα την ευκαιρία να τον ζήσω και ως άνθρωπο. Πάντα προσπαθεί να μιλάει στους παίκτες του, έχει επίπεδο και προσπαθεί να το αναπτύξει και στους παίκτες του. Έχει μπόλικο χιούμορ και είναι ευχάριστος. Ένας έξυπνος άνθρωπος.

Όλοι γνωρίζουμε τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του. Στα δύο πρώτα χρόνια οι νέοι προπονητές κουβαλούν ανασφάλειες. Αυτός όμως ήταν ήρεμος. Σε πολλές πτυχές καταλάβαινα ότι ήταν έτοιμος, στη συμπεριφορά, στις ιδέες, σε όλο το φάσμα».

Κόρεϊ Μπέλσερ (παίκτης Ολύμπιας Λάρισας 2006-2009): «Όταν άρχισα να μπαίνω στην προπονητική, μου είχε κολλήσει στο μυαλό κάτι που μας είχε πει και αντηχούσε στη δουλειά με παίκτες από την G-League και τους νέους στο ΝΒΑ: "Οι παίκτες νομίζουν ότι ξέρουν πως να προπονούν και τι είναι καλύτερο για την ομάδα, αλλά σπάνια το γνωρίζουν πραγματικά". Το να “πουλήσεις” σε έναν παίκτη τη φιλοσοφία σου είναι το κλειδί και ο κόουτς Μπαρτζώκας είναι μοναδικός σε αυτό. Είναι εμφανές στην επιτυχία που έχει και θα συνεχίσει να έχει. Κατά την ταπεινή μου γνώμη θα συγκαταλέγεται ανάμεσα στους μεγαλύτερους Ευρωπαίους προπονητές όλων των εποχών και ίσως ο μεγαλύτερος στην Ελλάδα.

Μία ιστορία που μπορώ να θυμηθώ είναι όταν ήμουν ο τελευταίος στο γυμναστήριο, μία ημέρα πριν από ένα μεγάλο παιχνίδι. Προσπαθούσα να είμαι σε άψογη κατάσταση πριν τον αγώνα, οπότε η νοοτροπία μου έλεγε ότι πρέπει να δουλέψω λίγο παραπάνω. Μου είπε να πάω σπίτι μου, και τον θυμάμαι να του λέω ότι θέλω να παίξω καλά. Μου αποκρίθηκε να μην ανησυχώ, θα παίξω καλά. Νομίζω ότι ήταν το καλύτερο παιχνίδι μου στην Ελλάδα. Η ικανότητά του να προσθέτει αυτοπεποίθηση στους παίκτες, δίχως να λέει πολλά είναι κάτι που πραγματικά δεν έχω δει ή βιώσει ξανά».

Κεφάλαιο 4ο: Το πρώτο ματς στο Μαρούσι

Το σενάριο ήταν καλογραμμένο. Το πρώτο ματς του Γιώργου Μπαρτζώκα στον πάγκο της Ολύμπιας ήταν απέναντι στην πρώην ομάδα του, το Μαρούσι. Και εκείνος ο πάγκος είχε μόλις αλλάξει χέρια και από εκείνα του Παναγιώτη Γιαννάκη είχε περάσει σε αυτά του Λευτέρη Κακιούση.

Γιώργος Μπαρτζώκας (προπονητής Ολύμπιας Λάρισας 2006-2009): «Παίξαμε μαζί με το Μαρούσι στην πρεμιέρα και νικήσαμε εκτός έδρας. Το Μαρούσι τότε ήταν πολύ δυνατή ομάδα και ήταν πολύ σημαντικό για την Ολύμπια και για τους παίκτες».

Γιώργος Τσιάρας (παίκτης Ολύμπιας Λάρισας 2006-2008): «Θυμάμαι το πρώτο ματς μας στο Μαρούσι. Θυμάμαι κάθε φάση. Αλήθεια! Κάθε ομάδα που είναι καινούργια, χρειάζεται μία τέτοια νίκη. Μας έδωσε ψυχολογία, ένα boost για να ξεκινήσουμε. Δεν θα ξεχάσω το τελευταίο καλάθι που έβαλε ο Τζιγκάνοβιτς».

Κώστας Χαραλαμπίδης (Παίκτης του Αμαρουσίου 2006-2009): «Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε. Αλλά αυτό που θυμάμαι είναι πως είχαμε αντιμετωπίζει μία ομάδα που είχε συγκεκριμένη ταυτότητα. Μία δύσκολη ομάδα να την κερδίσεις. Ό,τι και αν προσπαθήσαμε εκείνη την ημέρα να κάνουμε, για να χαλάσουμε το παιχνίδι της Ολύμπιας δεν έπιανε. Έμεναν πιστοί στο πλάνο τους. Και σύμφωνα με το background της ομάδας, ήταν ένα επίπεδο πάνω, για εκτός έδρας ματς, σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Ήταν μία δουλεμένη ομάδα με αυτοματισμούς και προπονητική κατεύθυνση. Το ίδιο είδα και μία από τις επόμενες χρονιές, όταν τους αντιμετωπίσαμε σε ένα φιλικό ματς στο Βόλο».

Κεφάλαιο 5ο: Το πικρό φινάλε

Όλα κάποτε τελειώνουν. Για την Ολύμπια το φινάλε ήταν περίεργο. Απότομο. Οδυνηρό. Και όμως, το «αντίο» στον τρίτο και τελευταίο χρόνο του Γιώργου Μπαρτζώκα στον πάγκο δεν μπορεί να λησμονηθεί.

Γιώργος Μπαρτζώκας (προπονητής Ολύμπιας Λάρισας 2006-2009): «Πέρασα τρία χρόνια στη Λάρισα και θυμάμαι τον εαυτό μου να είμαι πολύ συγκινημένος. Επέστρεφα οδηγώντας και ήμουν πολύ συγκινημένος. Θεωρούσα τότε και το πιστεύω ακόμα και τώρα ότι αυτά τα τρία χρόνια πέραν από το επαγγελματικό κομμάτι, που μου έκανε πάρα πολύ καλό, με βοήθησε πολύ και γενικότερα στη ζωή μου».

Γιώργος Μαλάκος (ιδιοκτήτης της Ολύμπιας Λάρισας): «Το τέλος ήταν μία στενάχωρη στιγμή. Κάναμε την υπέρβαση, παίξαμε στα playoffs, σημειώσαμε τις περισσότερες νίκες στην ιστορία μας.

Ο Μπαρτζώκας ήταν στη λογική της Λάρισας, τόσο με τον τρόπο του, όσο και με τον χαρακτήρα του. Μολονότι ήταν ένας rookie προπονητής, δεν ήταν ψαρωμένος. Είχε τόσο πολύ μπάσκετ μέσα του.

Με τον Γιώργο υπάρχει μία ιδιαίτερη σχέση. Δεν έχουμε μαλώσει ποτέ στη ζωή μας. Ούτε καν υπήρχαν σημεία έντασης. Μεγαλώσαμε μαζί, οι γονείς μας ήταν αδελφικοί φίλοι».

Βαγγέλης Κουτσοκέρας (βοηθός του Γ.Μπαρτζώκα στην Ολύμπια): «Η ΛΑΜΚΟ που ήταν ο βασικός χρηματοδότη μας, βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Ήταν πάρα πολύ δύσκολα τα πράγματα. Μέχρι τα Χριστούγεννα του 2008 όλα κυλούσαν ομαλά. Οι δυσκολίες ξεκίνησαν τον Ιανουαρίου. Από εκείνο το σημείο υπήρξε στάση πληρωμών και η διοίκηση είχε ενημερώσει πως όποιος ήθελε, μπορούσε να αποχωρήσει.

Ο στόχος μας ήταν να σώσουμε την κατηγορία. Είχαμε προλάβει να κάνουμε κάποιες νίκες, αλλά χρειαζόμασταν κάποιες ακόμα.

Ακόμη και η καθημερινότητά μας ήταν δύσκολη. Θυμάμαι ένα ματς στην Καβάλα, η απογοήτευση ήταν τόσο μεγάλη. Το κλίμα ανάμεσα στους παίκτες ήταν καλό. Αλλά κυριαρχούσε μία λύπη. Μία στεναχώρια. Εκείνη η ομάδα ήταν καλή, αλλά δεν μπορούσε, λόγω της φθοράς που είχε υποστεί, ούτε να σκοράρει. Κοιτούσαμε το ταμπλό. Το ματς ήθελε πέντε λεπτά να τελειώσει και εμείς είχαμε 38-40 πόντους. Αυτό ήταν το τέλος μιας καλής προσπάθειες, γεμάτη από φιλοδοξίες και όνειρο ακόμη και την κατασκευή ενός αθλητικού κέντρου.

Κόρεϊ Μπέλσερ (παίκτης Ολύμπιας Λάρισας 2006-2009): «Η ομάδα αντιμετώπιζε μεγάλα οικονομικά προβλήματα. Απέμενε μόνο ο σεβασμός στο παιχνίδι, στους συμπαίκτες για να κάνεις ό,τι καλύτερο για την οικογένειά σου.

Μετά το τελευταίο μας ματς, μαζευτήκαμε όλοι μαζί σε ένα μαγαζί στη Λάρισα για να πούμε τα δικά μας “αντίο”. Την επόμενη σεζόν, παίξαμε αντίπαλο (σ.σ.: Ο Μπαρτζώκας στο Μαρούσι και ο Μπέλσερ στον Άρη) και ακόμη θυμάμαι τη συνομιλία μας πριν τον αγώνα. Όταν ήμουν προπονητής στην Εθνική ομάδα των Μαλδίβων, μου είχε πει ότι ίσως έκανε μία επίσκεψη, αλλά δεν νομίζω ότι ήρθε. Είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε κάτι ξεχωριστό στην πρώτη μας χρονιά, αλλά δυστυχώς ο πλέι μέικερ μας,ο Ματ Γουόλς έσπασε το δάκτυλό του στο τελευταία ματς της κανονικής περιόδου».

Γιώργος Τσιάρας (παίκτης Ολύμπιας Λάρισας 2006-2008): «Το δικό μου φινάλε στην ομάδα ήρθε ένα χρόνο νωρίτερα από το οριστικό. Με ήθελε, μιλούσαμε, ήθελα να μείνω. Αλλά ήρθε μία εξαιρετική πρόταση από τον ΠΑΟΚ, άσχετα αν τα πράγματα δεν πήγαν τελικά καλά. Είχα πάρει την απόφαση να φύγω. Μετά όταν συναντηθήκαμε ξανά στον Πανιώνιο, την επόμενη χρονιά μετά την 3η θέση, πάλι μιλούσαμε, μου ζητούσε να περιμένω. Έκανα λάθος που έφυγα για τον Ίκαρο, ήθελα να παίξω μαζί του».

Κεφάλαιο 6ο: Τελευταίος θα φύγεις εσύ!

Γιώργος Μαλάκος (ιδιοκτήτης της Ολύμπιας Λάρισας): «Ποια ήταν η χειρότερη στιγμή μας; Νομίζω μετά από μία ήττα απέναντι στο Γυμναστικό. Ήταν το τοπικό ντέρμπι της Λάρισας, κανείς δεν ήθελε να χάσει. Ο ΓΣΛ είχε προπονητή τον Κώστα Πιλαφίδη. Χάσαμε. Και ο Μπαρτζώκας με πήρε τηλέφωνο για να μου πει με στεναχώρησε. Και ζήτησε να φύγει!

“Κοίτα να δεις”, του είπα. “Πρώτα θα φύγω εγώ και ο αδερφός μου από την ομάδα και τελευταίος εσύ”. Τότε ήταν που πήρε τα πάνω του».

Βαγγέλης Κουτσοκέρας (βοηθός του Γ.Μπαρτζώκα στην Ολύμπια): «Αν υπήρχε μία στιγμή που με γέμισε στεναχώρια στην Ολύμπια, ήταν η αναχώρησή μας για το πρώτο ματς της σεζόν, στο Μαρούσι.

Ο Μπραντ Μπάκμαν, ένας σέντερ που είχαμε αποκτήσει και μετά από χρόνια πήγε στην Μπεσίκτας, βρέθηκε ντοπέ. Το έμαθε μισή ώρα πριν την αναχώρησή μας. Και εκεί που εμείς μπαίναμε στο πούλμαν, εκείνος είχε μείνει καθισμένος και μόνος σε ένα πεζούλι...».

Γιώργος Μπαρτζώκας (προπονητής Ολύμπιας Λάρισας 2006-2009): «Θυμάμαι δύο παιχνίδια διαδοχικά Τετάρτη, Κυριακή. Το ένα στη Θεσσαλονίκη με τον ΠΑΟΚ όταν και προηγούμασταν σε όλη σχεδόν τη διάρκεια ακόμα και με διψήφια διαφορά και στο τέλος δεχτήκαμε buzzer beater τρίποντο. Είχαμε την τελευταία κατοχή και προηγούμασταν έναν πόντο, ωστόσο κάναμε ένα λάθος και δεχτήκαμε τρίποντο.

Στο επόμενο παιχνίδι κόντρα στον Ολυμπιακό και πάλι είχαμε το προβάδισμα σε όλο το παιχνίδι. Ήμασταν μπροστά τρεις πόντους και δεν προλάβαμε να κάνουμε φάουλ. Μας ισοφάρισαν με ένα τρίποντο του Μπουρούση σχεδόν από το κέντρο».